Ik heb mij, zodra ik de academie had verlaten, bezig gehouden met de relatie tussen beeldende kunst en de openbare ruimte. Ook in die openbare ruimte hoort het onzichtbare, ‘zichtbaar’ gemaakt te worden. Niet alleen in het museum of in de galerie. Bovendien behoort de inrichting van die openbare ruimte niet alleen door architecten, stede bouwkundigen en goed bedoelende ambtenaren te worden bepaald en te worden ingevuld.

Kernbegrippen voor mijn werk aan openbare opdrachten zijn: muzikaliteit, complexiteit en tegenstrijdigheid. Mijn enthousiasme daarentegen voor harmonie, eenvoud  (‘less is more’, weet je wel) en eenduidigheid is zeer gering.